| Lipta's profileLIPTAPhotosBlogLists | Help |
|
October 03 สู้กับตัวเองทุกอย่างไม่มีอะไรจีรัง ไม่มีมิตรแท้และศัตรูที่ถาวร และไม่มีอะไรที่อยู่ค้ำฟ้า
เมื่อเวลาผ่านไปเรื่องบางเรื่องก็เป็นเรื่องเล็กลงๆ บางเรื่องกลับใหญ่โตและซับซ้อนกับตัวเราเองมากขึ้น?
ผมชอบในทุกช่วงชีวิตของเราน่ะ มันมีปัญหาที่แตกต่างกันไป และไม่ได้เคยดูถูกความรู้สึกตัวเองในแต่ละตอน
มันสร้างชีวิตสร้างรสชาดที่ออกมาเป็นรสชาดของเราเองเสมอ
วันนึงมีพบย่อมมีจาก มีเกิดก็มีดับ
ตอนนี้ผมกำลังเผชิญกับอีกหนึ่ง ก้าวใหญ่ของชีวิต
ก้าวที่ต้องเลิกสนุกสนานลงบ้าง ก้าวที่ต้องคิดอะไรที่ใหญ่กว่าความสนุกไปวันๆ
หันไปดูเพื่อนๆก็ไปกันไกลแล้วในทุกด้าน ผมยังทำอะไรอยู่นะ? หนำซ้ำยังกำลังจะเริ่มปีใหม่กับอะไรหลายอย่าง
แน่นอนผมเองหวั่นไหวและก็กลัวกับอนาคต
ผมกลัวการเปลี่ยนแปลงครับ กลัวจริงๆจังๆในงานหลายๆด้าน ในชีวิตหลายๆแบบที่ไปพบมา
ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะดีกว่า ไม่รู้ว่าเสียงหัวใจของเราจะนำพาเราไปถูกทางเหมือนที่มันเคยพาไปได้ หรือบางครั้งมันก็พาเราไปเจ็บ
แต่นี่ก็เป็นอีกครั้งที่ผมจะต้องเข้มแข็งกับตัวเอง เหมือนที่ทุกคนก็คงกำลังทำอยู่
ผมชอบนึกแบบนี้ว่า ยังมีคนที่กำลังเหนื่อยไม่น้อยไปกว่าผม มีคนที่ลำบากกว่าผมอีกมากมาย
พอคิดแบบนี้จะรู้สึกว่ามีเพื่อน เหมือนตอนที่คิดว่าถ้าโลกแตกมาแล้วตายกันหมดก็ดีนะ จะได้มีเพื่อนตายด้วยกันบนทั้งหมด
ให้รอดคนเดียวก้ไม่เอาหรอกทนไม่ไหว
ไม่ต้องตกใจถ้าผมคิดฆ่าตัวตาย ซึ่งไม่มีทางเกิดขึ้น ผมไม่ลากใครไปตายด้วยแน่ๆ คงไม่มีใครอยากถูกเอาชีวิตไปผูกกันหรอก ผมรักษาสิทธิของทุกคนแม่นยำ!
แต่กลัวนะ กลัวว่าสิ่งต่อไปที่จะทำจะทำได้ไหม กลัวจริงๆยังคิดว่าถ้าไม่ทำอะไรเลยอาจจะดีกว่านี้ก็ได้
แต่ก็รู้ว่าอะไรที่ทำยากมันดีเสมอ ต้องพยายามฉุดตัวเองออกจากบ้านให้ได้ เวลากลัวไม่กล้าจะทำอะไร
ทุกๆโชว์ในงานทุกด้านคุณอาจเห็นผมเป็นคนดูมั่นใจกล้าแสดงออก
แต่ก็เพราะความกลัวนั่นหล่ะที่ถีบให้ผมนั่งคิดโชว์เสมอว่าวันนี้จะพูดอะไรบ้าง
ต้องทำหน้าตายๆเอาไว้คนจะได้ไม่รู้ว่าเราตื่นเต้น แอบดูว่านักร้องคนอื่นๆ นักแสดงคนอื่นๆเค้าพูดอะไรในทีวี ต้องทำท่าไหนบ้าง ใส่เสื้ออะไร เราเหมาะกับอะไร
ทำอะไรถึงจะไม่น่าเกลียด ถึงจะเหมาะสม ถึงคนจะจำได้ในเวลาสั้นๆ
กลัวมันทุกอย่างนั่นหล่ะ กระทั่งเวลาเล่นMSNที่บ้านก็นั่งกลัวว่าจะจำชื่อคนยาวเหยียดในลิสต์1000คนไม่ได้
ตอบอะไรไม่ทันเลยหนี ไม่เล่นไปเลย กลัวพูดอะไรผิด ทำอะไร คุยอะไรได้ไม่ดีเท่าที่เค้าหวังไม่ได้
วันนี้มี ท่านหนึ่งบอกผมว่า เอาเถอะ ฟังเสียงหัวใจตัวเองไปก่อน แต่อย่าลืมว่าหน้าที่ของเราคืออะไรแล้วก็เล่าเรื่องนิยายเรื่องนึงผมจำชื่อเรื่องไม่ได้หรอกน่ะ
รู้แต่ว่า ได้กำลังใจว่า ความฝันหน่ะ มีไว้เป็นเป้าหมาย ส่วนอุปสรรคหน่ะ มันมีไว้ให้แก้ หลายคนท้อแท้ เพราะปัญหาแล้วหยุดลง อย่าไปหยุดเพราะอุปสรรค
ผมก็คนนึงที่เป็นแบบนั้น
แต่ตอนนี้คิดเอาไว้ว่า เอาหล่ะ จะวิ่งไปให้สุดทางสุดแรง แรงสุดท้ายก็คือก้าววิ่งไปจนหมดแรงหน้ากระแทกกับพื้นลู่วิ่งนั่นหล่ะ
ไม่ใช่ก้าวสุดท้ายที่เห็นคนชนะเข้าเส้นชัยไปแล้ว จึงหยุดวิ่ง
อย่างแรกผมต้องเลิกเปรียบเทียบซะก่อน ผมตัดสินใจแล้ว
ผมจะเริ่มเกมส์ใหม่เกมส์ที่ผมเล่นเอง สู้กับตัวเอง สู้กับความท้อแท้ของตัวเอง
สู้กับความกลัวของตัวเอง ความไม่มั่นคงที่เราจินตนาการไว้
ตอนนี้จะคิดแค่นี้หล่ะ!
ไปเจอกันที่ก้าวสุดท้าย...
ที่ที่ฉันหวังให้มันเป็นเส้นชัย
แต่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม
ก็ให้มันเป็นที่ตรงนั้นหล่ะ..
"ที่ที่ฉันไปด้วยตัวเองได้"
PS: จากพี่ท่านหนึ่ง "แพ้แบบสมศักดิ์ศรี อย่าแพ้แบบสมน้ำหน้า" Comments (21)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://lipta.spaces.live.com/blog/cns!6A7DC3113388BC28!5539.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|