มีผู้หญิงท่านหนึ่ง เพิ่งเตือนสติกับผมในฐานะที่อายุมากกว่า 28ปี  ว่า

"มนุษย์เราต้องรู้จักเรียนรู้และเปลี่ยนแปลง ที่เราไปยึดติดเพราะเราพึ่งพามากเกินไป"

เธอพูดกับผมด้วยน้ำเสียงและรอยยิ้มเหมือนเธอเห็นมันเป็นเรื่องเล็กๆ แลคงไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเจอกับเรื่องที่จะพูดต่อไป

"ฉันเองเคยเจ็บปวดมาก เพราะยึดมั่นถือมั่นมากเกินไป ตั้งความหวังเอาไว้ มีฟอร์มมีเป้าหมายที่ตัวเองอยากได้ แล้วพอไม่ได้เป็นยังไงหล่ะ เราเจ็บก็เพราะตัวเราเคยมีใครทำเราที่ไหนล่ะ เจ็บเพราะความนึกคิดของตัวเองไม่ใช่รึ ...วางมันลงสิ้"

เธอกล่าวต่อขณะที่ต้มข้าวต้มอุ่นๆถ้วยเล้กๆใส่ชามไปพร้อมอาหารสะอาดของเธอ แน่นอนเธอไม่ชอบให้ผมทานข้าวข้างนอกที่มันเยอะๆทอดๆ

"ก็ต้องล้ม ล้มได้ทุกคน ก็เคยล้มกันหมดนั่นหล่ะ แต่ล้มแล้วก็ต้องรีบลุก ดูอย่างพ่อแกนั่น กว่าจะสำเร็จก็ผิดไม่รู้กี่ครั้ง"

"คนเราจะวัดความสามารถได้ก็ตอนที่ผิดนั่นหล่ะ ว่าเราจะทนได้แค่ไหน ถ้าตอนสบายๆใครๆก็ดีทั้งนั้นหล่ะ ปัญหาทำให้เราต้องหาทางออก ทำให้เรารู้ขีดความสามารถที่แท้จริงของเรา"

"ตอนนี้ ก็จะเป็นอีกครั้งที่ลูกของแม่จะได้วัดความสามารถตัวเอง มีเริ่มต้นก็มีดับ มีจุดจบสิ่งหนึ่งเริ่มต้นอีกสิ่งหนึ่ง ไม่ตื่นเต้นหรอที่จะได้ทำอะไรใหม่ๆ" เธอยิ้มรับอย่างอบอุ่น

 

ตกลงครับแม่ : )